 |
| Grebbeberg augustus 2012 |
Denkbeelden
De stilte raakt me. Alsof hier nooit geweld is geweest.
Geen geweerschoten, gegil, gekrijs. Het groen lijkt frisser, de lucht helderder
en de zon voelt warmer. Rijen witte
stenen staan strak in het gelid. Militaire precisie?
Een langsrijdende auto onderbreekt de stilte. Iets
verderop, zittend op z’n knieën voor een graf, verwijdert een man dode bloemen.
Prille knoppen zullen ruimte krijgen, openspringen en bloeien. Een natuurlijk
verloop. Wrang. want zij die hier rusten waren nog zo jong. Hun verwanten
mogelijk ouder dan zij ooit zullen zijn.
In de verte klinken stemmen.
Iemand roept. Er volgt geen antwoord.
Gekrijs. De nagalm blijft zweven.
Van een beuk dwarrelen bladeren. Vlinders fladderen
speels achter elkaar aan. Een libel vliegt voorbij en een mug landt op mijn
been en steekt. Het doet zeer.
Er drijft een wolk voor de zon, even voelt het minder
warm. In gedachten loop ik langs de rijen. Wie waren zij die voor ons vochten?
Het zijn niet enkel namen die op hun stenen staan. Wrijvend over mijn
muggenbult denk ik; wat is pijn?
De man die de bloemen verzorgt
gaat staan
en loopt naar het volgende graf.
Ik wandel nog wat rond. Groet een voorbijganger en blijf
staan bij het monument van een steen met een plaquette waarop138 namen staan en
die gedragen wordt door vijf kleinere stenen. Liggende platen verbeelden vijf
lange benauwde jaren en de bevrijding op de vijfde dag van de vijfde maand.
Afmetingen van deze platen staan voor de oorlogsjaren. Het uitgehakte stuk
symboliseert het nooit gevonden graf. Zou je kunnen berusten in het nooit
vinden?
Ik kijk om me heen. De zon schijnt nog steeds. Het is de
stilte die me raakt, alsof hier nooit geweld is geweest.
Grebbeberg, augustus 2012
No comments:
Post a Comment