 |
Terugblik
Aan de overkant van het water
zie ik contouren van twee kerktorens
daartussenin bevinden zich nog een paar geloven
met een zuidwesten wind
ruik ik hier in Belt-Schutsloot soms nog een beetje
van thuis – Zwartsluis
en weet dat het weer kan veranderen
de inhoud van het blauwe blikje uit mijn jeugd
is hetzelfde als die in het bruine potje van nu
herinneringen …
de eerste regendruppels vallen
|
Plasmolen 2013
Twee gedichten in de bloemlezing 'Vluchten naar de grens van alle plannen'.
Poëziepad Plasmolen.
Weemoed
Bij de ondergaande zon
voel ik me wat weemoedig
want haar oranje gloed
herinnert me aan jou
en in het luiden van de kerkklokken
hoor ik je laatst geschreven groet
ADIEU ADIEU
In Nevelen
Wat zou hij zien?
Pats het beeld bij zijn gedachten
zoekt hij starend naar het verleden
dat in het heden is opgelost?
Wat zou hij horen
nu het ruisen overstemt
en klanken anders klinken?
Over zijn schouder kijk ik mee.
Er was eens
Er
was eens
een woeste
wind
die
ruw en wild
de
laatste bladeren wegblies,
kale
takken zwiepten
bomen
ontwortelden
in de
passie van de herfst.
Er dwarrelt
iets
wits, iets zacht
iets strelend.
het geeft
een ander beeld
en sporen
wissen
weer weg,want als een zachte wind
fluisterend
de vlokken wegblaast
en
het winterzonnetje
sneeuw
vangt met haar stralen
lijkt
het te volgen pad
‘t
einde van een sprookje.
Ingehaald
De laagstaande zon schijnt
De laagstaande zon schijnt
door
een dak
van ritselende bladeren
de laan wordt aangeraakt door de herfst
en snel ingehaald
de winter komt te vroeg
haar sneeuw wist
nog te schrijven woorden.
van ritselende bladeren
de laan wordt aangeraakt door de herfst
en snel ingehaald
de winter komt te vroeg
haar sneeuw wist
nog te schrijven woorden.
Fietsenmaker
Twee gelijke
maar ook tegengestelde krachten
duwen en trekken
zijn oude handen
houden het vast,
het wiel
ervaring
een as hangt in rust
volmaaktheid door spaken
de juiste spanning
zijn handwerk
niet geheel onbewust van de gevolgen
verdrong hij haar beeld
naar het donker
Maar nu? Starend naar
toch verblind door diezelfde zon
ontdekt hij op een dag
dat het licht tot haar schaduwbeeld
is doorgedrongen.
Wat rest is opnieuw
verbergen
van wat hij eigenlijk niet wil.
genomineerd gedichtendag
Maatstaven
mooiste-foto-gedicht-over-de-tulp
Muzikaal natuurlijk
Ze groeien, velden vol gesorteerd
toch houd ik niet van tulpen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hoe ver zal ik gaan?
gevangen
in geklingel van
kristallen melodieën
refrein van ijstonen
hoopt zich op in grote meren
verdrong hij haar beeld
naar het donker
Maar nu? Starend naar
toch verblind door diezelfde zon
ontdekt hij op een dag
dat het licht tot haar schaduwbeeld
is doorgedrongen.
Wat rest is opnieuw
verbergen
van wat hij eigenlijk niet wil.
genomineerd gedichtendag
Maatstaven
geopende monden
vingers licht gebogen
een beweging
en klanken zweven
zuiver zacht
worden versterkt
door trommelende handen
in ritmische bewegingen,
melodieën stromen mee
op golven van
stoffig licht
armen zwaaien
muziek zwelt aan
gebiologeerde
blikken
beleven
de bezieling
van
een dirigent
mooiste-foto-gedicht-over-de-tulp
Muzikaal natuurlijk
Ze groeien, velden vol gesorteerd
in soorten
kleuren, de tulpen.
Ze valt op,
die ene witte tulp,
die waardig
als een frêle freule
Beethovens
vijfde symfonie dirigeert.
Anderen,
aangeraakt door haar passie
strijken in
ritmische bewegingen
hun bladeren langs
gesponnen dauwdraden
die verbonden zijn
tussen groene stelen.
Muziek zwelt
aan en op het ruisen van de wind
zweven klanken
door de polder
paarse koppen
van inspanning.
Muzikaal
natuurlijk,
maar toch …
toch houd ik niet van tulpen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Spetter
aarzelen bij het trapje?
hij niet, hij springt
plomp
op de rug
niets ontziend
baant hij zijn weg
met behaarde kuiten
welgevormd
spreid sluit, spreid sluit
armen die rondmaaiend
als schoepen
van een oude raderboot
dicht geknepen ogen
fronsend gezicht
zo ploetert hij voort
spreid sluit, spreid sluit
tot alles rondom hem verdwijnt
de bodem in zicht
bejaarde spetter
Hoe ver zal ik gaan?
Alsof ik mijn eerste stappen zet
zo onzeker voelt het wanneer
het zilte water over mijn voeten stroomt.
Hoe ver zal ik gaan?
Alsof ik voor het eerst zwem
zoveel angst als ik neervlij
en golven klotsen tegen mijn stijve lijf.
Hoe sterk is haar kracht?
Alsof ik geen beelden wil herkennen
van voorbij drijvende herinneringen
wanneer twijfel zich vastklemt.
Hoe groot is haar drang?
Want als ik mijn ogen sluit
vraag ik mij af: Hoe diep is de zee?
IJstonen
het ruisen van de windgevangen
in geklingel van
kristallen melodieën
refrein van ijstonen
hoopt zich op in grote meren
No comments:
Post a Comment